गन्थन - गोरख चन्द

"लाखौ खर्च गरेर अध्ययन गरीयो। जीवनका अत्यन्त कठिन खुड्किला हरु पार गर्ने क्रममा कति भोको बसीयो त कति   रातरुहरु अनिदो भइयो। म जस्तै कयौं व्यक्तिहरु बाध्यता भन्दै नबिदेसिएका होईनन् , तर मैले हिम्मत हारिन। अध्ययनलाई निरन्तरता दिईरहे र त अहिले के गलत र के सहि छुट्याउन सक्ने मानसिकता तयार गर्न सकियो। हुनत पढाईलाई नोकरी संग दाजीन्छ , त्यो ब्यक्ति मात्र सफल कहलीन्छ जस्ले सरकारी जागीर खाएको छ। एउटा पाटो त्यो पनी हो तर सम्पुर्णमा होईन। सामाजिक भएर बाच्नुको मजा बेग्लै छ, "उसले गर्ने व्यवहार र मान मर्यादा बाट दिक्क भएको मैले कतै सामाजिक हुनुको परीभाषा ज्ञात त गराएन? " भन्ने पनी भान हुन्छ। उसको ब्यवहार परीवर्तन हुनु सामाजिक संजालको उपज थियो। एकातिर बिज्ञान र प्रविधि अगाल्नु पर्ने बाध्यता भने अर्कातीर मानवीय सम्बन्ध र नाताको क्षयीकरण, कन्फ्युजन मात्रै भन्दा फरक पर्दैन। साम, दाम, दण्ड र भेदको राजनिति (अस्वच्छ प्रतिस्पर्धा); अत्यधिक नाफामुख आर्थिक कृयाकलाप (लुटतन्त्र) र अहमताबादी सोच र चिन्तनको बिकास केहि समयका लागी फलिफाप भएपनी अनन्त अभिशाप नै बन्छ।
 एकजना महोदयले भनेको कुरा सम्झिए। " तपाई पढेलेखेका हरु वडा मा उमेदवारी दिने हिम्मत छ? राजनिति को कुरा गर्नुहुन्छ?" मैले मुस्कुराउदै जवाफ दिएँ " ठिक भन्नु भो, हामिसंग त्यो हिम्मत छैन; त्यो हिम्मत त तपाईहरु जस्ता लाई मात्र हुन्छ, मैले अध्ययन गरेको दुख, पिडा र कष्टरुपी मिहेनत हेर्दा त  बिगत धैरै समय यताको प्रधानमन्त्रीकै पदपनी फिका लाग्छ" ऊहॉ नाजवाफ हुनुभयो । अहिले सबैले सम्झिने त्यहि एउटा कुरा " राजनीती" । के मुलुक राजनीक कार्यकर्ताले मात्रै चल्छ? प्रश्न गर्न मन लाग्छ। एक जना जापानी नागरीक जो एक कुशल ईन्जीनीयर थिए उनलाई एकजना साथिले चुनाव मा भोट हाल्न जाउँ भन्दा उहाको जवाफ यस्तो थियो " के यो नया डिजायन हो?" ।
जस्तो मैले लेखेको छु, त्यस्तै अवस्था हामी देशबासीहरुको "जिगज्याग" भन्दा फरक पर्दैन। राजनितिक चेतना हुनु र राजनिति गर्नु नितान्त फरक कुरा हुन। राजनितिक चेतना हुनु ठिकै हो तर राजनिति नै गर्नुपर्छ देश बिकासका लागी भन्नु गलत शिवाय केहि होईन।
मैले पोष्ट गरीरहेका फेसबुक का भित्ताहरुमा दिदि बहिनी र आमाहरु लाई गाली गलौज गर्न प्रयोग गर्नु नै बर्तमान राजनितिको परीणाम हो।