HARIYALINEPAL123.BLOGSPOT.COM

यो प्रतिस्पर्धाको युगमा सबैभन्दा बढि भ्रष्ट भनेका पढेलेखेका नै छन भनेर कुरा गर्दै हुनुहुन्थ्यो रामबिलास दाजु। म कुरा सुनिरहेको थिए, फेरी उहाँले भन्नुभयो " यी पढेलेखेकाहरु नै गलत काम किन गर्छन होला,के विद्यालयमा यस्तै सिकाइन्छ होला र ?" मलाइ पनी केहि कुरा भन्न मन लागीरहेको थीयो। म नजिक गए र भने , दाजु एउटा कुरा भन्छु दुःख नमान्नु होला है। उहाँले भन्नु भयो भनन भाई के दुःख मान्नु , कस्ता कस्ता कुरा सुनेर त दुःख लागेन तिम्रा कुरा पो कति कडा होलान र त्यी पनी पचाउला नी। खासमा उहाँ एउटा राजनिती गर्ने मान्छे तर जनता संग भोट माग्न कहिल्यै गएनन। किनकी उहाँ भन्नुहुन्छ जनतासंग भोट किन माग्ने ? जनताले आफ्नो लागी सोचे आफै भोट दिन्छन नी नत्र किन मागिराख्नु? बरु जनतालाई आफ्ना रणनिती र योजना बारे जानकारी गराउने पो हो। गएको चुनाव मा उहाँ ५० मत मात्र कम ल्याएर पराजित हुनुभएको,  तर त्यो पचास मत पनी पचास किलो मासु र पचास सारी मात्र किनेको भए आफ्नै हुन्थ्यो, के गर्नु पैसाको नाममा चक्लेट समेत किन्नु भएन उहाँले। धेरै नजिककै साथिहरुले नसुझाएको भने होईन तर उनी लहलहै भन्दा पनी आदर्शमा बिश्वास ग...

बुहारी संग झर्किदै सासुमा बोल्दै " तिमी कती पनी नसुन्ने है, मैले तिमीलाई घरबाहिर जानु हुन्न भन्या हैन? अर्काको घरमा आएर पनी मनपरी गर्न जानेको हेर न।" । बुहारी बोलीन " चिसोमा लाउने लुगा लिन भनेर वहाँ संग सोधेर मात्र गएकी "। " हेर न हेर मुख मुख लागेकी आईमाई जातै यस्तो झन यी काँ बाट आइछिन सस्कार नसिकेकी " भन्दै सासु कराउदै भित्र छिरीन। बाटोमा हिडिरहेको म अक्क न बक्क भए। सोचे के यो समाज , यो देश यस्तै ब्यक्तीहरुले गर्दा बिग्रीएको त होईन? भन्ने प्रश्न मेरो मनमा उब्जियो। जादैगर्दा बाटोमा पुलिसको गाडीले साइकललाई ठक्कर दिएर एउटा बृद्ध घाइते भएको देख्दा त्यहाँ नगइ मनै मानेन । एक जना पुलिसले भन्दै थिए " गल्ती ड्राईभरको होइन तिनै बुढाको हो"। सोचे यदि सर्बसाधारणले ठोकेको भए गाडिवालाकै गल्ती भनेर भित्र ठेलिन्थ्यो। धेरै नरुकी घर हिडे, जहाँ मजाले हिड्न सकिने खुला बाटो थियो त्यहाँ सोलार बत्ती लागेका थिए र पुलिसको सुरक्षा थियो भने जहाँ अध्यारो अनि ट्यापेहरु चुरोट पिउदै गुण्डागर्दी, गाली गलौज गर्दै थिए त्यहाँ भने सुनसान र सन्नाटा छ, कसैको ध्यान छैन। दोस्रो दिन ब...

    We can't only move forward by blaming others for everything. Those who are unable to work are anxious to be employed, while those who are employed are anxious to survive. But we will only succeed if we are able to carry out our work honestly in spite of difficult circumstances. The rest of the time should be spent on being studious rather than playing many things in mind. You don't have to work hard to get a job, you can only get a job if you continue your study 6 months without gaping.   What is the demand of the time? What is the essence of the modern era? We all say Development of the nation Or prosperity of the nation. But we don't know how it can be gained. Only political party and their members can not make a nation strong. To be a strong nation many other  aspects are needed. So that politics is one of them. So education and the skills we have plays vital role in the development of nation. Every moment of our life is golden moment. The doo...

सरला, अपाङ्गता र हाम्रो समाज : –गोरख चन्द उनले मनको कुरा कहिल्यै खोलिनन, किनकी उनले संसारमा दुख पोखेर केवल दुःख साथ दिएजस्तो मात्र गर्ने र पछाडीबाट हाँसो र मजाकमा उडाउनेहरुलाई राम्ररी चिनेकी थिईन । अरु जस्तै सामान्य छु भन्ने कुराको उदाहरण बनेकी सरला आजभोली कहिले काँहि म संग चिया गफ संगै रमाईलो गर्छिन र कहिले काहि मनको कुरा पोख्‍न सम्म साथी […]

  विरोधकै लागी विरोध गर्ने हो भने केहि पनि सम्भव छैन तर यदि कुनै पनी कुराको गहिरिएर अध्ययन गर्ने हो भने नकारात्म मात्रै होइन सकारात्मक पाटोलाई पनी नियाल्नु जरुरी छ। तर समाज र परिस्थिती लाई दोषी बनाएर आफु उम्कन खोज्नु पनी कायरता नै हो। आजभोली समाजमा आफु पनी केहि गर्न नसक्ने र अरुलाई पनी केहि गर्न नदिनेहरुको बिगबिगी छ। त्यसलाई चिरफार गरेर मात्र समुन्नत समाजको परिकल्पना सम्भव छ। कुरा बिश्वविद्याल, सुन्दर सुदुरपश्चिम भोगौलीक सुन्दरताको धनी प्रदेश, देवी देवता को वासस्थान मानसखण्ड का नामले समेत शाश्त्रहरुमा उल्लेख यो प्रदेश हिमाल पहाड र तराई लाई समेटेर बनेको छ। बिभिन्न जात जाती र भाषा भाषीहरुको संगम यो प्रदेश आफैमा एउटा बगैचा हो, रम्न जान्नेहरुका लागी। प्रकृतीले समेत नछोड्ने यो प्रदेश मानब जातीलाई मन नपर्ने कुरै भएन तर यसको सुन्दरताले गर्दा सबै मान्छेहरु चिडेको आभास हुन्छ। यो प्रदेशलाई देवताले देखे , शाश्त्रले लेखे तर निती र नेताले मात्र देखेन। अनदेखा गर्दा गर्दै पनी राज्यले चाहेर या नचाहेर कयौ कामहरु राम्रा पनी गरिदिएको छ। जसमध्ये सुदूरपश्चिमाञ्चल बिश्वबिद्यालको स्थापना पनी एक हो।...

 

  मन कोमल भएरै त होला नी जहिले नी अरुको भलो चाहने, पत्थर दिल भएका हरु त आफ्नैको पनी ज्यान लिन डराउदैनन् । दिल त दियो भगवानले तर दिलमा प्रोग्रामीङ गर्न बाकी रहेछ। ईन्टरफेस मात्र भएको यो दिलभित्र फङसनको लागी प्रोग्रामीङ गर्न बाकी छदै मेरो मा एसेम्बल गरिदिएछ। वास्तवमा भष्ट्राचारी भगवान हुनुपर्छ यो सब गर्ने। सबै भगवान राम्रै हुन्छन भन्न पनी त हुदैन नी यो जमानामा ईन्द्र भगवानका पक्षका त खुब भष्ट्राचार र घुसखोरी मा होलान नी, तर प्रतिपक्षको केहि चल्दैन। दुई चार भुत पिसाचको साथ लिएर बढिमा एक दुई बैठक अबरुद्ध गर्ने मात्र त होलान नी।......... यस्तै यस्तै उटपट्याङ जस्तो लाग्‍ने तर यथार्थ कुरा गरेर चिया पिई सकेपछि हिडिहाल्नु हुन्थ्यो मामा जी। मैले मामा जी किन भने भनेर सबैले संका गर्लान तर मैले मात्र होइन उनी सबैका मामा जी हुनुहुन्छ। देख्‍ने जति सबैले मामा जी मात्र भने हात उठाएर सम्बोधन गरिहाल्नुहुन्छ। भेट हुनुमात्र पर्छ गीता देखी नयाँ उपन्यास सम्मको ज्ञान बाड्न कहिल्यै कन्जुस्याँइ गरेनन्। तर जे जती कुरा गरे पनी हासेको भने कहिल्यै देखेको थिएन। त्यसैले पनी होला उनका उट्पट्याङ जस्ता कुरा हरु ...

सबै कुराको परिवर्तन हुन जरुरी छ, तब मात्र देशले अग्रगामी छलाङ मार्न सक्छ। तर सबै कराको परिवर्तन ब्यक्ति र समाजको चेतना स्तरमा भर पर्दछ। तर व्यक्तिको चेतना स्तर केवल शिक्षाबाट मात्र बिकास गर्न सकिन्छ। जुन देशको शिक्षा निति राम्रो छ सो देशले फड्को मारेको उदाहरण हामी प्रष्ट रुपमा देख्न सक्छौ। तर शिक्षा नितिले सामान्य बालबालीकाहरुलाई मात्र होइन विशेष बालबालिका हरुलाई पनी समेट्न सक्नुपर्छ।   बिशेष गरी अपांगता भएका बालबालीका हरुलाई समेट्ने प्रयास गर्न जरुरी देखीन्छ। हरेक प्रकारका अपांगतालाई चिनेर सोहि अनुसारको शिक्षा जब सम्म प्रदान गर्न सकिदैन, तब सम्म देश पनी स्व -निर्भर हुन सक्तैन। किनकी शिक्षा नै हरेक विकासको जननी हो। तर अपाङगता भन्दैमा एउटा बिद्यालय खोलेर ४ जना शिक्षक नियुक्त गरी पढाउन सक्ने अवस्था भने छैन। त्यसको लागी सरकारी निति देखी कार्यान्वयन सम्म ठुलो प्लानीङको एवं आर्थिक श्रोतको आवश्यकता पर्छ। जसले एकै मात्र होइन सबैखाले अपांगता भएका बालबालीकाहरुलाई समेट्न सकोस। अपाङ्गता भएका व्यक्तिको अधिकार सम्बन्धी ऐन , २०७४ को अनुसूची (दफा ३ को उपदफा १ सँग सम्बन्धित) अपाङ्गताको परि...

  उनले मनको कुरा कहिल्यै खोलिनन, किनकी उनले संसारमा दुख पोखेर केवल दुःख साथ दिएजस्तो मात्र गर्ने र पछाडीबाट हाँसो र मजाकमा उडाउनेहरुलाई राम्ररी चिनेकी थिईन। अरु जस्तै सामान्य छु भन्ने कुराको उदाहरण बनेकी सरला आजभोली कहिले काँहि म संग चिया गफ संगै रमाईलो गर्छिन र कहिले काहि मनको कुरा पोख्‍न सम्म साथी बनेका छौ। उनी भन्छिन " सबैकुरा हामीमा निर्भर गर्छ , के ठिक के बेठीक भनेर !" उनी महिला म पुरुष तर उनले महिला भएकोमा कहिल्यै गुनासो गरिनन, तर म भने बेला बेला परिवार पाल्नु छ भनेर आफुलाई पृथ्वी नै धाने जसरी गुनासो पोख्थे तर उनी हासेर भन्थिन " तपाई केवल सुख खोज्नुहुन्छ !" तर मैले प्रतिप्रश्न गरेभने उनी मुस्स हासेर चुप लाग्थीन । एक दिन उनी आउदै गर्दा बैसाखी टुटे पछी मलाई कल गरेर भनिन, आज बेलुकी भेटम है । मैले स्विकार गरे । बेलुकी उनलाई भेट्दा उनले भनीन आज म अफिस जान सकेन त्यसैले मलाई कस्तो नराम्रो लागीरहेछ । भोली सर लाई के जवाफ दिने भनेर सोचिरहेछु । केहि उपाय बताउनु न । मैले जवाफ दिए " सिम्पल, वैशाखी टुट्यो" । तर उनले त्यो कुरा आफ्नो व्यक्तिगत समस्या भएकोले भन्न न...

  हो, मैले सपना देख्न त्यहि दिन देखी बन्द गर्ने निधो गरे जुन दिन म सपनामा सुतेर सपना देख्दै थिए। सपना के थियो भने म सुतेर अर्को सपना देख्दै थिए। दोस्रो दिन पुरै दिन लगाएर पनी मैले वास्तवमा सपना चै के थियो भन्ने कुरो पत्ता लगाउन सकेन। हो त्यहि दिन देखी म सपना भन्ने बितिक्कै मेरो दिमागले काम गर्न छोड्छ। म बस्ने टोलमा पनि एक जना सपना नाम गरेकी बहिनी रहेछ, अस्ती मात्र को घटना हो । सपनाको मम्मीले मलाई सोध्नु भएछ,बाबु सपना   देख्यौ र ? मैले त के के न भनेर वहाँको चित्त दुखाइदिएछु। हिजो गएर माफि मागे तर दिने हुन कि नाई अहिले सम्म एकिन छैन। अरु सबै थोक मन पर्छ तर सपना भनेपछि मेरो पारो गरम भएर आउछ। सानो मा सरले भन्नु हुन्थ्यो बाबु तिम्रो के बन्ने सपना छ? म प्रत्येक सर हरुलाई फरक फरक जवाफ दिन्थे। कसैलाई भन्थे प्रधानमन्त्री, कसैलाई समाज सेबी ,कसैलाई पुलिस, कसैलाई डाकु यस्तै यस्तै । अनि सरले भन्नुहुन्थ्यो सपना देख्ने मान्छे मात्र जीवनमा सफल हुन्छ। हो त्यहि दिन देखी देखी सपना देख्न थालेको म आज आज सम्म सपना मात्र देखीरहे तर सफलता भन्ने कुन चरीको नाम हो थाहा पाउन सकिएको छैन, सायद डाइनासर सं...

तिमि धर्ती बन म आकास बनिदिन्छु सुख दुख प्रेमको आभास बनिदिन्छु पत्थर पगालेर अनि तारा झारेर होईन पाईला पाईला चाल्दै साथ बनिदिन्छु अंधकारमा छु भन्दै हरेश नखाउ प्रिर्ये कहिल्यै नहट्ने म प्रकास बनिदिन्छु हज्जारौ दियाहरु जलिरहेछन र पनि न डगमगाउ रत्ति म खास बनिदिन्छु निराशा नछाउ तिमि साझ परेछ भन्दै रवि किरण ल्याई म प्रभात बनिदिन्छु

  तिमि कुन आवाजको कुरा गर्छ्यौ विचारहरुले शुन्यता छाएको बेला केवल मुटु धड्किरहन्छ र पो जिउदो आभाष हुन्छ तिमि कुन धरातलको कुरा गर्छयौ धर्ति भासिएको बेला जब उठेर हेर्छु आफैलाई चारैतिर, मात्र आकास हुन्छ मेरो आवाज दवाइएको छ मेरो मुटु च्यापिएको छ त्यसैले म जिउदो लास बनेको छु किनकि बनाईएको छ।

  तीन मुक्तक खुशिको बजारमा पिडा लुकाएर गयौ हरियाली छाएको जोबन सुकाएर गयौ नसम्झ तिमि एक्लै आए गए भन्दै प्रिये झुक्दै नझुक्ने दिल आज झुकाएर गयौ माया ल्याए तिम्लाई दोकानमा मिलेपछि खुशि ल्याए तिम्लाई मकानमा मिलेपछि जवानि नै बाड्नु थियो साट्नु छ है माया भेट गर्न आउनु तिमि थकानमा मिलेपछि खेतबारी मै सड्छन यहा किसानका फसलहरु हातमुख जोड्न हाम्ले अब धाउनु पर्छ पसलहरू दुनिया कै रित जस्तो बिधान कानुन छैनन कतै बदमासहरु महल बस्छन मर्छन यहा असलहरु

शैक्षिक र प्राज्ञिक तहमा समेत यस्तो निचपन विकसित भइरहेको छ जसले गर्दा शिक्षकलाइ गरिने विश्वासमा कमि भइरहेको पान सकिन्छ। शिक्षक स्वयं अाफैमा दिग्भ्रमित देखिन्छ कि म के गरिरहेको छु। शैक्षिक क्षेत्र धराशायी बन्नुको कारण शिक्षक मात्रै नहुन सक्छ तर शिक्षक पनि एक हो भन्दा फरक नपर्ला। शिक्षक भइसकेपछि पढाउने शैली र ज्ञानका आधारमा सेलिब्रेटि बन्नुपर्नेमा उ राजनितिक तथा अन्य रुपमा सेलिब्रेटि बन्न खोज्छ, यसबा ट पनि प्रष्ट हुन्छ कि उसले आफ्नो कमाइखाने भाडोको रुपमा मात्र शिक्षण पेशा लाइ मानेको छ। अहिलेको विश्व भुमण्डलिकरण तथा सुचना र सञ्चार क्षेत्रको तिब्र विकास संगै शिक्षालाइ पनि पुरातन सोच र शैलिका आधारमा अघि बढाउन खोज्नु तथा विद्यार्थिका इक्षा र चाहानाहरुलाइ दबाएर राख्नु, वास्तविक भन्दा पनि आफुले पढेको कुरालाइ मात्र सहि र बाहेक गलत भनेने प्रवृतिले नै हामि पछाडि धकेलिरहेका छौ। विद्यालय तहमा मात्र होइन विश्वविद्यालय हरुमा समेत चार लाइन लेखाएर यो नै सहि हो अरु गलत भन्ने मानसिकता वोकेर पढारहेको पाइन्छ, साथै पाठ्यक्रम र पाठ्यवस्तुको सामान्य जानकारी समेत नभएकाहरुले पनि राजनितिक पहुच, डर र त्रास देखाएर...

  हामि शिक्षा प्राप्त गर्दै गर्दा  आधारभुत कुराहरु बिर्षियौ। पढ्दा रट्टा लगाएर भन्यौ गास बास र कपास मानिसका आधारभुत आवश्यकता हुन तर कहिल्यै त्यसलाइ अभ्यासमा ल्याएनौ र अन्तमा भन्यौ शिक्षा प्रणाली ठिक भएन। होलान शिक्षाप्रणालिका पनि केहि कमि कमजोरी तर पहिला प्रणालीलाइ दोष दिनु भन्दा पनी आफुलाइ पनि हेर्नेकि?  हिजो नैतिक शिक्षा पढेकै हो, किन अाएन नैतिक आचरणमा सुधार बरु झनझन खस्किदै गयो । शिक्षा प्रणाली, आर्थिक निति इत्यादि भन्दा पनि देशमा उत्कृष्ट राजनिक राजनिक चेतनामा बृद्वि हुनुपर्छ। राजनितिक नेतृत्व गतिशिल र उर्जावान हुनुपर्छ । बहुआयामिक र क्षमतावान व्यक्तित्व मात्र राजनिति मा आउनुपर्छ। कार्य गरेर आएको व्यक्ति सम्बन्धित निकाय मा स्थापित हुने ब्यवस्था ल्याउनुपर्छ । बालकलाइ मात्र सिकाउने शिक्षकले पहिला अाफुले सिक्न जरुरी छ, किनकि अरुलाइ भन्न त सकिन्छ यस्तो भएन उस्तो भएन तर साच्चै विद्यार्थीको अगाडि काम गरेर सिकाउने शिक्षक को खाचो छ अहिले। दशवर्ष पुरानो डाएरि बोकेको हुन्छ अनि भन्छ हामिले समय सुहाउदो शिक्षामा जोड दिनुपर्छ। २/४ वटा डाउनलोडेड सलाइड देखाउछ अनि भन्छ शिक्षा मा सुचना...

"लाखौ खर्च गरेर अध्ययन गरीयो। जीवनका अत्यन्त कठिन खुड्किला हरु पार गर्ने क्रममा कति भोको बसीयो त कति   रातरुहरु अनिदो भइयो। म जस्तै कयौं व्यक्तिहरु बाध्यता भन्दै नबिदेसिएका होईनन् , तर मैले हिम्मत हारिन। अध्ययनलाई निरन्तरता दिईरहे र त अहिले के गलत र के सहि छुट्याउन सक्ने मानसिकता तयार गर्न सकियो। हुनत पढाईलाई नोकरी संग दाजीन्छ , त्यो ब्यक्ति मात्र सफल कहलीन्छ जस्ले सरकारी जागीर खाएको छ। एउटा पाटो त्यो पनी हो तर सम्पुर्णमा होईन। सामाजिक भएर बाच्नुको मजा बेग्लै छ, "उसले गर्ने व्यवहार र मान मर्यादा बाट दिक्क भएको मैले कतै सामाजिक हुनुको परीभाषा ज्ञात त गराएन? " भन्ने पनी भान हुन्छ। उसको ब्यवहार परीवर्तन हुनु सामाजिक संजालको उपज थियो। एकातिर बिज्ञान र प्रविधि अगाल्नु पर्ने बाध्यता भने अर्कातीर मानवीय सम्बन्ध र नाताको क्षयीकरण, कन्फ्युजन मात्रै भन्दा फरक पर्दैन। साम, दाम, दण्ड र भेदको राजनिति (अस्वच्छ प्रतिस्पर्धा); अत्यधिक नाफामुख आर्थिक कृयाकलाप (लुटतन्त्र) र अहमताबादी सोच र चिन्तनको बिकास केहि समयका लागी फलिफाप भएपनी अनन्त अभिशाप नै बन्छ।  एकजना महोदयले भनेको कुरा सम्झिए। ...

  It is the newly introduced course in Nepal,In Trivuwan University from 2066BS as B.Ed. ICT. But now in Farwestern University From 2071 B.S. continuely running with well managed syllabuses and menpower. To study this course +2 from any of the faculty is needed. In T.U. up ro 1 to 3 lakh rupees, we can study this course as the private colleges are expensive than the TU central. But in FWU it we have to pay just 75 thosand for 4 year. It is the most current need of teaching ICT from the school level. For which B.Ed CSIT will fullfill the need of todays demand. B.Ed CSIT is specially designed for the teaching profession but not at all, it will be helpful for WEB APPLICATION and DATABASE as well. So In comming days the course will help to develop and obtain the goal of ICT in Nepal. Day by day the world is going develop rapidly. It is possible by different innovations in education, more over it is possible by development of Information and Communication Technology ICT. The theory basi...